mgr Tetiana Stetsiuk – psycholog, diagnosta, arteterapeutka, trener interpersonalny, certyfikowany praktyk AHA

Jestem psychologiem o specjalizacji psychoprofilaktyki i poradnictwa psychologicznego z przygotowaniem pedagogicznym. Prowadzę psychoterapię indywidualną dla dorosłych i młodzieży, warsztaty grupowe, szkolenia oraz współpracuję z instytucjami edukacyjnymi.

Wspieram osoby zmagające się z takimi trudnościami jak: depresja, zaburzenia lękowe, kryzysy życiowe, zaburzenia nastroju, zaburzenia odżywiania, problemy wychowawcze oraz przemoc psychiczna i trudności w relacjach rodzinnych.

Oferuję również diagnozę psychologiczną dzieci i młodzieży, wsparcie dla rodziców, a także terapię relacji rodzinnych.

Szczególną częścią mojej pracy jest diagnoza ADHD u dorosłych i młodzieży. Co ważne, prowadzę diagnozę ADHD w języku rosyjskim, a następnie przygotowuję opinie psychologiczne w języku polskim, które są honorowane w instytucjach w Polsce. To unikalne wsparcie dla osób rosyjskojęzycznych, które chcą przejść pełną diagnozę i otrzymać profesjonalną dokumentację.

W mojej pracy kieruję się zasadą, że każda trudność może stać się szansą na zmianę. Pomagam odkrywać ukryty potencjał, budować lepsze rozumienie siebie i skuteczniej reagować na wyzwania codzienności.

Prowadzę sesje w językach: polskim, ukraińskim i rosyjskim, dzięki czemu wspieram także osoby w procesie adaptacji kulturowej i migracyjnej.

    • UMÓW się na WIZYTĘ

    W swojej pracy oferuję wsparcie w różnych obszarach życia emocjonalnego i psychicznego. Możesz się do mnie zwrócić, jeśli:

    Terapia dla dzieci i młodzieży:

    • Dziecięce lęki, agresja i trudności w regulowaniu emocji. Wielu rodziców obserwuje u swoich dzieci nasilone lęki, napady złości, agresję słowną lub fizyczną, płaczliwość, drażliwość czy wycofanie. Często pojawiają się trudności w zasypianiu, koszmary senne, bóle brzucha i głowy bez przyczyny medycznej, nadmierne przywiązanie do rodzica albo niechęć do szkoły i kontaktu z rówieśnikami. Takie objawy mogą być sygnałem problemów emocjonalnych i trudności w regulacji emocji, które wymagają profesjonalnego wsparcia psychologicznego.
    • Wsparcie w kryzysach rozwojowych i traumach z dzieciństwa. Dzieci przeżywają intensywne emocje, które czasem prowadzą do kryzysów rozwojowych – związanych np. z pójściem do przedszkola, szkoły, dojrzewaniem czy zmianami w rodzinie. Silny stres, rozstanie rodziców, przemoc, zaniedbanie lub inne traumatyczne doświadczenia z dzieciństwa mogą powodować długotrwałe trudności emocjonalne: lęki, obniżony nastrój, zachowania buntownicze, wycofanie społeczne, problemy z koncentracją i nauką. W takich sytuacjach pomoc specjalisty pozwala dziecku lepiej zrozumieć i wyrażać emocje, a rodzicom daje narzędzia, by wspierać je w codzienności.
    • Diagnoza psychologiczna dzieci i młodzieży. Profesjonalna diagnoza psychologiczna obejmuje badanie rozwoju emocjonalnego, poznawczego i społecznego dziecka. Dzięki temu możliwe jest rozpoznanie trudności szkolnych, zaburzeń zachowania, zaburzeń lękowych, depresji dziecięcej, ADHD, spektrum autyzmu czy skutków traumy. Diagnoza pozwala stworzyć indywidualny plan wsparcia w terapii, szkole i w domu tak, aby dziecko mogło rozwijać się w swoim tempie i czuło się bezpieczne.
    • Relacja rodzic–dziecko oraz wyzwania wychowawcze. Relacja rodzica z dzieckiem jest podstawą zdrowego rozwoju. Gdy pojawiają się konflikty, trudności wychowawcze, problemy z granicami, poczucie braku autorytetu czy trudność w zrozumieniu potrzeb dziecka, wsparcie psychologa pomaga odbudować więź. Praca z rodziną uczy komunikacji bez przemocy, stawiania granic, budowania poczucia bezpieczeństwa i zaufania. To ważne zarówno w przypadku małych dzieci, jak i nastolatków, którzy przechodzą przez burzliwy okres dorastania.

    Wsparcie w adaptacji i migracji:

    • Konsultacje psychologiczne dla osób w procesie tymczasowej migracji. Osoby, które znajdują się w sytuacji tymczasowej migracji, często mierzą się z silnym stresem i poczuciem niepewności. Pojawiają się u nich:
      • lęk i napięcie związane z przyszłością, formalnościami, statusem pobytu,
      • trudności adaptacyjne – bariera językowa, inne zwyczaje kulturowe, brak stabilizacji,
      • objawy psychosomatyczne – bóle głowy, brzucha, problemy ze snem, chroniczne zmęczenie,
      • obniżony nastrój, poczucie bezsilności i samotności,
      • kłopoty z koncentracją i pamięcią, które utrudniają naukę, pracę czy codzienne obowiązki,
      • kryzysy emocjonalne związane z poczuciem tymczasowości i brakiem „własnego miejsca” (np. życie w jurcie, w ośrodku, u znajomych).
    • Pomoc psychologiczna dla migrantów mieszkających w Polsce. Migranci mieszkający w Polsce, niezależnie od tego, czy przyjechali tu tymczasowo, czy planują zostać na dłużej, często zmagają się z:
      • tęsknotą za bliskimi i krajem pochodzenia,
      • poczuciem wykluczenia społecznego, trudnością w nawiązywaniu relacji,
      • stresem akulturacyjnym – balansowaniem między kulturą ojczystą a nowym otoczeniem,
      • trudnościami rodzicielskimi – dzieci szybciej adaptują się w nowej kulturze, co rodzi napięcia,
      • zaburzeniami lękowymi, depresyjnymi i pourazowymi (szczególnie u osób uciekających przed wojną, przemocą, represjami).
    • Profesjonalna pomoc psychologiczna pozwala migrantowi lepiej radzić sobie z emocjami, budować nowe strategie adaptacyjne, wzmacniać poczucie własnej wartości i znaleźć swoje miejsce w nowym kraju.
    • Dlaczego warto skorzystać ze wsparcia psychologa u nas?
      • pracujemy 7 dni w tygodniu – od poniedziałku do niedzieli,
      • prowadzimy konsultacje i terapię w języku polskim, ukraińskim, rosyjskim i angielskim,
      • oferujemy diagnostykę dorosłych w kierunku ADHD w języku rosyjskim,
      • przygotowujemy pełne opinie psychologiczne w języku polskim,
    • zapewniamy indywidualne podejście i pełne wsparcie w kryzysach rozwojowych, migracyjnych i traumatycznych. Pomoc psychologiczna dla migrantów mieszkających w Polsce.

    Kryzysy życiowe i relacyjne:

    • Pomoc w sytuacjach konfliktowych i rodzinnych. Konflikty w rodzinie czy związku często nie są pojedynczym zdarzeniem, ale narastającym procesem. Typowe objawy to:
      • Wybuchy złości, krzyki, agresja słowna lub milczenie – w chwilach napięcia emocje wymykają się spod kontroli, rozmowy kończą się kłótnią albo całkowitym wycofaniem się jednej ze stron. To prowadzi do eskalacji nieporozumień i poczucia oddalenia.
      • Narastająca frustracja i poczucie braku bliskości – partnerzy lub członkowie rodziny czują, że mimo wspólnego mieszkania nie ma między nimi zrozumienia ani wsparcia. Wzrasta samotność i poczucie niezaspokojonych potrzeb emocjonalnych.
      • Poczucie bycia ignorowanym, odrzucanym lub niezauważanym – dzieci, partnerzy czy rodzice często mówią: „Nie słuchasz mnie”, „Nie liczę się dla ciebie”. Brak poczucia ważności w relacji wywołuje silne emocje i utrudnia porozumienie.
      • Trudności w wychowywaniu dzieci – różnice w podejściu rodziców, brak spójności wychowawczej, oskarżanie się wzajemne („to przez ciebie on tak się zachowuje”) powodują konflikty zarówno między dorosłymi, jak i w całej rodzinie.
      • Wypalenie emocjonalne i chęć wycofania się z relacji – wielokrotne nieudane próby rozmów i narastające napięcie prowadzą do rezygnacji: „Nie mam już siły”, „Lepiej nic nie mówić”. To pogłębia dystans i poczucie izolacji.
    • Praca nad problemami w komunikacji w domu i pracy. Zaburzona komunikacja odbiera poczucie bezpieczeństwa i prowadzi do utraty zaufania. Najczęstsze objawy to:
      • Ciągłe nieporozumienia i błędne interpretacje – nawet drobne sytuacje kończą się pretensjami, bo druga strona rozumie wypowiedzi inaczej niż były intencje.
      • Trudność w wyrażaniu emocji i potrzeb – wiele osób boi się mówić, co naprawdę czuje („Nie chcę go zranić”, „Nie chcę wyjść na słabą”), co prowadzi do tłumienia emocji i narastającej złości.
      • Poczucie bycia niesłuchanym – gdy w relacji pojawia się dominacja jednej osoby, druga czuje się nieważna, pomijana i odsuwa się emocjonalnie.
      • Krytyka, ocenianie i wzajemne obwinianie – zamiast konstruktywnej rozmowy pojawia się język oceny („zawsze”, „nigdy”), który rani i blokuje prawdziwy dialog.
      • Brak umiejętności słuchania drugiej osoby bez przerywania – w rozmowie pojawia się walka o głos, przerywanie, kończenie zdań za partnera, co powoduje wzajemną frustrację.
    • Wspieranie w budowaniu osobistych granic i poczucia wartości. Umiejętność stawiania granic i zdrowa samoocena to fundament dobrego funkcjonowania w relacjach. Gdy tego brakuje, pojawiają się:
      • Trudność w odmawianiu, nawet gdy coś jest ponad siły – osoby bez wyraźnych granic zgadzają się na dodatkowe obowiązki, bo boją się odmówić. Prowadzi to do przeciążenia, stresu i poczucia niesprawiedliwości.
      • Poczucie wykorzystywania przez innych – gdy granice nie są jasno postawione, inni mogą narzucać swoje potrzeby, a osoba doświadcza wrażenia, że jej życie i czas nie należą do niej.
      • Poczucie winy i lęk przed odrzuceniem – każda próba postawienia granicy wiąże się z silnym stresem i obawą: „Jeśli powiem nie, stracę ich akceptację”.
      • Niska samoocena i brak pewności siebie – pojawiają się myśli: „Nie jestem wystarczająco dobry”, „Moje zdanie się nie liczy”, co utrwala schemat podporządkowania.
      • Perfekcjonizm i potrzeba ciągłego zadowalania innych – osoba wkłada nadmiar energii w spełnianie oczekiwań otoczenia, zapominając o własnych potrzebach i granicach.

    Wsparcie w problemach emocjonalnych:

    • Pomoc w depresji, stanach depresyjnych i zaburzeniach nastroju. Depresja i zaburzenia nastroju u dorosłych i młodzieży mogą przyjmować różne oblicza. Objawy obejmują:
      • Utrzymujący się obniżony nastrój, brak energii i motywacji – osoba z depresją odczuwa przewlekły smutek, zmęczenie, brak chęci do działania. Trudno jej wstać z łóżka, wykonywać codzienne obowiązki czy cieszyć się drobnymi przyjemnościami.
      • Poczucie bezradności, beznadziejności i winy – pojawiają się myśli: „Nic nie ma sensu”, „Nie poradzę sobie”, „Wszystko to moja wina”. Te przekonania nasilają cierpienie i utrudniają szukanie pomocy.
      • Trudności z koncentracją i pamięcią – osoby w stanie depresyjnym skarżą się, że nie potrafią skupić się na pracy, nauce, a nawet na czytaniu czy rozmowie. Umysł wydaje się spowolniony, a decyzje – niemożliwe do podjęcia.
      • Zaburzenia snu, bezsenność lub nadmierna senność – depresja często wiąże się z problemami ze snem: trudności w zasypianiu, budzenie się w nocy albo przeciwnie – przesypianie większej części dnia i brak energii mimo odpoczynku.
      • Utrata radości życia i zainteresowań to tzw. anhedonia, czyli brak zdolności do odczuwania przyjemności. To, co kiedyś dawało satysfakcję – spotkania z przyjaciółmi, hobby, sport – przestaje cieszyć i wydaje się obojętne.
      • Myśli rezygnacyjne lub samobójcze – w cięższych stanach depresyjnych pojawiają się myśli o śmierci, poczucie, że „inni będą mieli lepiej beze mnie”. To sygnał, że potrzebna jest pilna pomoc specjalisty.
    • Wsparcie w leczeniu zaburzeń lękowych, niepokoju i fobii. Zaburzenia lękowe mogą być mniej widoczne dla otoczenia, ale bardzo obciążające. Najczęstsze objawy to:
      • Uczucie stałego napięcia i niepokoju – osoba stale się martwi, nawet gdy obiektywnie nie ma powodu. Lęk towarzyszy jej w pracy, w domu i w relacjach, nie daje chwili wytchnienia.
      • Kołatanie serca, duszności, zawroty głowy w sytuacjach stresowych – lęk często objawia się fizycznie, przypominając atak serca lub poważną chorobę, co dodatkowo nasila niepokój.
      • Natrętne myśli i obawy o przyszłość – pacjenci opisują, że ich głowa „nie przestaje pracować”. Ciągłe scenariusze „co, jeśli…?” sprawiają, że trudno cieszyć się teraźniejszością.
      • Trudność w kontrolowaniu zamartwiania się – nawet próby odwrócenia uwagi czy racjonalnego tłumaczenia sobie sytuacji nie przynoszą ulgi. Lęk przejmuje kontrolę nad codziennym funkcjonowaniem.
      • Unikanie określonych miejsc, ludzi czy sytuacji – np. strach przed tłumem, podróżą, szkołą czy wystąpieniem publicznym sprawia, że osoba wycofuje się z życia społecznego, pracy czy nauki.
      • Nadmierna czujność i problemy ze snem – napięcie psychiczne sprawia, że ciało jest w ciągłej gotowości. Osoba z zaburzeniami lękowymi śpi niespokojnie, łatwo się budzi, a rano czuje wyczerpanie.
    • Terapia przemocy psychicznej i agresji. Przemoc psychiczna jest równie destrukcyjna jak przemoc fizyczna. Jej objawy obejmują:
      • Ciągłą krytykę, poniżanie i wyśmiewanie – partner, rodzic lub inna osoba podważa poczucie wartości, mówiąc: „Jesteś do niczego”, „Nikt cię nie zechce”.
      • Izolowanie od bliskich, kontrolowanie i ograniczanie wolności – osoba doświadczająca przemocy psychicznej czuje się uwięziona, odcięta od wsparcia, zmuszona do podporządkowania.
      • Wzbudzanie poczucia winy i manipulacje emocjonalne – sprawca wmawia ofierze, że „sama jest winna”, że „przesadza” albo że „bez niego sobie nie poradzi”.
      • Zastraszanie, groźby i szantaż emocjonalny – to ciągłe poczucie zagrożenia, lęku o siebie lub bliskich, które paraliżuje i uniemożliwia normalne życie.
      • Ciągłe poczucie lęku, niepewności i utraty wartości własnej – ofiara zaczyna wierzyć, że nic nie znaczy, że nie zasługuje na szacunek i miłość. To prowadzi do depresji, zaburzeń lękowych czy PTSD.